Logo

लाइभ अपडेट : कोरोना भाइरस

विश्वमा कोरोना भाइरस
मृत्यु
९०८,६६०
संक्रमित
२८,०५७,६७७
निको भएका
२०,१२३,४४९
नेपालमा कोरोना भाइरस
मृत्यु
३९०
संक्रमित
६१,५९३
निको भएका
४३,८२०

सुमन खड्काका दुई कविता



भर्चुअल प्रेम

उनी,
‘गुड मर्निंङ’ भन्दै
बिहानै उठाइदिन्छिन्
टेबलमाथि निदाएको मेरो मोबाइल
उ निद्रामै कराउँदै मेरो कानमा पस्छ
म जुरुक्क उठ्छु ।

कहिलेकाहीँ उनी चिया बनाउँछिन्
कहिलेकाहीँ म कफी बनाउँछु
अनि कहिलेकाहीँ दुवै मिलेर
ब्रेकफास्ट तयार पार्छौँ
र राख्छौँ
म्यासेन्जरको टेबलमा ।

एक साइडमा म र अर्को साइडमा उनी
बसेर सुरु गर्छौँ ब्रेकफास्ट
जहाँ
कहिले चिनी बढी भएको कुरा हुन्छ त
कहिले चिनी नपुगेको ।

तर,
कहिलेकाहीँ ठिक्क हुँदा
दुबै जना मक्ख पर्दै
घण्टौँ त्यहीँ बसेर गफ गर्छौँ
जहाँ
उनको र मेरो सर्वाधिकार छ ।

त्यसरी नै उनी
खाजा खाना बनाई वरी
खान बोलाउँछिन्
म आज्ञाकारी हुँदै
सधैँ म्यासेन्जरको कुर्चीमा बस्छु
उनी टेबलमा खाना राख्छिन्
अनि दुवैले
एक–अर्कालाई हेर्दै
खाना खान्छौँ ।

त्यसरी
उनको अगाडि म
र मेरो अगाडि उनी हुँदा
कहिले टाढा भएनौँ
तर,
म्यासेन्जरको कुर्चीबाट उठेपछि
एक–अर्कालाई नदेख्ने गरी टाढा पुगिसकेका हुन्छौँ ।

कहिले काहीँ
उनले म्यासेज टाइप गरिरहँदा
हिँडिरहने ती तीवटा थोप्लाहरूमा
म उनका पाइलाहरू देख्छु
जो दौडिरहेका हुन्छन् मलाई भेट्न
दूरदेखी दूरसम्म
सायद
उनी पनि देख्छिन् होला
उनलाई भेट्न दौडिएका मेरा पाइलाहरू
तर खै !
ती पाइलाहरूले
अहिलेसम्म न उनलाई भेटे
न मलाइ ।

रात परेपछि
सहर उज्यालो बनाउने जूनलाई हेर्छु
र मन उज्यालो बनाउने उनलाई हेर्छु
केही फरक देख्दिनँ
उनी र जूनमा
जसरी जून रातमा मेरो आँखा अगाडि हुन्छ
त्यसरी नै उनी प्राय
मेरो आँखा अगाडि हुन्छिन्
तर म उनलाई छुन सक्दिंन
जसरी जूनलाई छुन सक्दिंन ।

तर पनि
एक चुम्बन तिर्खा
र एक छुवाई कौतुहलता मेटेर
एक–अर्काका तस्वीरको न्यानो अँगालोमा
निदाउने गर्छौँ
अर्को बिहानसम्म ।

झरी र प्रेम

ए झरी !
पोहोर साल
उनीसँगै रुझेको म
र म सँगै रुझेको मेरो मन,
अहिलेसम्म सुकेको छैन
सुक्दा नसुक्दै तिमी आयौ
र रुझाइदियौ
मलाइ र मेरो मनलाई ।

तिम्रो आगमनले
विक्षिप्त ती रुखका पातहरू झैँ
छिरलिएको छ मेरो मन
यादका बुँदहरूले
तिमीलाई के थाहा ?
ती पातहरूको पीडा ।
जो आउँछौ, टुटाउँछौ र जान्छौ ।

आधा उनलाई, आधा मलाई
भिजाएको त्यो छाता ओढ्दा
झन् पुरै भिज्छु कि भन्ने पिरले
आजकल छाता नबोकी हिँड्छु
तर के गर्नु?
तिमी भन्दा बढ्ता भिजाउने त
यादका बुँदहरू पो रहेछन् ।

तिम्रै झरझर सङ्गीतमा
लयबद्ध हुने उनको आवाज
मेरो कानसम्म पुग्दा
मिठो गीत बन्थ्यो
र गुन्जिन्थ्यो
मनको तह तहमा
तर,
सङ्गीत भरिदिने तिमी आयौ
आवाज दिने उनी नहुँदा
यो सङ्गीत फिक्का लागिरहेको छ ।

कसैको प्रवाह नगरी
एकोहोरो परिरहने
ए प्रिय झरी,
सिकाइदेऊ न तिमी जस्तै
मलाई पनि कसैको प्रेममा परिरहन ।

कम्प्युटर इन्जिनियरिङ्ग अध्ययनरत कवि/लेखक खड्का सल्लेरी खबरका नियमित स्तम्भकार हुन् ।

प्रतिक्रिया दिनुहोस्