Logo

लाइभ अपडेट : कोरोना भाइरस

विश्वमा कोरोना भाइरस
मृत्यु
३,४७,८७३
संक्रमित
५५,८८,३५६
निको भएका
२३,६५,७१९
नेपालमा कोरोना भाइरस
मृत्यु
संक्रमित
६८२
निको भएका
११२

कथाः सपना



मलाई लाग्छ, अघिल्लो दिन डुबेको घाम झन् चर्को तापले संसार उज्यालो पार्ने ध्याउन्नले उदाउँछ । त्यसैले त हरेक बिहानीले एउटा आशा लिएर आएको हुन्छ । नयाँ बिहानीसँगैको नयाँ उर्जा, नयाँ बिहानीसँगैको नयाँ आशा । नयाँ बिहानीसँगैको नयाँ फूलहरु अनि नयाँ बिहानी सँगैको नयाँ सुगन्ध पनि ।

यी चिज मन नपराउने बिरलै भेटिँदा हुन् । मलाई लाग्छ यी चिज मन नपराउनेहरु जाडोमा पनि घामलाई बादलले छेकेका रुचाउने मध्येमा पर्छन् । कहिलेकाहीँ ऊ त्यस्तै प्रतीत हुन्छ । उसको स्वभाव अन्तरमुखी र एकलकाँटे भए पनि नाम चाहिँ किन विनय राखेको होला ?

उसले बिहानीलाई आशामय कहिल्यै देखेन । चराको चिरबिर उसलाई कहिल्यै मन परेन । फूलले उसलाई कहिल्यै सुवास दिन जानेन । सायद उसले लिन जानेन कि !

घामले उसलाई आलस्य अनुभव गराउँथ्यो, अरु त्यसकै उर्जाले दिनभरी काम गरिरहन्थे ।

त्यसैले त बर्बराइरहन्थ्यो विनय – “के लागेको होला यो घाम, अनि के कराइरहेको होला यो चरो पनि । छोरो बल्ल शान्त भयो भन्यो, यो चरोलाइ कराइहाल्नु पर्ने ! कसैले शान्ति दिएनन् ।“

“किन जन्माउन परेको थियो त छोरो” – बुढी रिसाएर जवाफ फर्काउँथी ।

अनि बल्ल विनय चुप लागेर बस्थ्यो । बाटोमा हिँड्दा अलि खुस्केका जस्तो मनस्थिति भएका पल्ला घरे काकाले बजाइरहने रेडियो सुनेर पनि ऊ वाक्क भएको थियो । त्यही भएर कहिलेकाहीँ झगडै पर्थ्यो, विनयको काकासँग ।

सरकारी जागिरेदेखि विनय कहिल्यै खुशी हुन सकेको थिएन । भलै घुस भने आजसम्म विनयले चढाएको थिएन । उसलाई सरकारी कार्यालय माछा बजार समान लाग्थ्यो । मोलमोलाई भइरहने खालको । यो भएन, त्यो भएन । यसो गर्नुस्, उसो गर्नुस । आज हुँदैन, भोलि आउनुस् भन्ने जस्तो बचन सुनेरै ऊ आजित भैसकेको थियो । चराको चिरबिर मन नपर्नेलाइ त्यत्रो गन्थन कताको मन परोस् !

ब्यापारी त उसका आँखाका कसिंगर नै थिए । हरेक कुरामा मोलमोलाई जो हुन्थ्यो । अन्य पेशामा पाखुरी अलि बढी चलाउन पर्ने हुनाले ऊ बेरोजगार बसेको थियो  । दिउँसोभरि गाउँ डुलेर राति सुत्न घर आउनु बाहेक अरु काम उसको दैनिकीमा पर्दैन थिए । अनावश्यक कुरामा बहस गर्ने बानी परेकाले गाउँलेहरुको धुलाइ बेलाबेलामा नखाएको हैन विनयले । तर पनि उसले आफ्नो बिचार कहिले उदार बनाउन सकेन ।

त्यही भएर पो माइलोले नि नमज्जाले मुखैमा मुक्का बजाको रै’छ ।

रगताम्मे घर पुगेको विनयलाई बुढीले कराइरही “काम छैन, गोदाइ खायो, घर आयो । यसो केही इलम गरेर खाँदा नि केही बिग्रिदैन नि । काम त हो कतै खोजे केही न केही भेटिहालिन्छ नि ! यसो खोज्नु न ।“

उसले सुन्यो तर केही जवाफ फर्काएन । त्यो रात विनय छिटै सुत्यो ।

०००

चिल्ला बाटोमा चिल्ला मोटरमा शयर गर्दै, विनय अग्ला अग्ला भवन अवलोकन गर्दै थियो । अलि मनमोहक दृश्य देख्यो कि गाडी रोकेर एक दुई सेल्फी मारिहाल्थ्यो । अनि हालिहाल्थ्यो फेसबुक तिर ‘एट फलानो’ भनेर ।

अनि दिनभरि गनिरहन्थ्यो लाइक र कमेन्टहरु । धुलो धुवाँ उसले देख्न पाएको थिएन, पानी सफा नै बगेका थिए खोलामा, समुद्र विशाल देखिँदै थियो । समुन्द्रमा छाल देख्दा उसको मनमा छुटै तरंग उत्पन्न हुदै थियो । राम्राराम्रा केटीलाई गाडीको झ्यालबाट टाउको निकालेर जिस्काउन सिकिसकेको थियो उसले । हरेक नयाँ आँखा झिम्क्याइसँग उसले एकै केटी फरकफरक देख्थ्यो । प्रकृति र नारीकृति दुवैले विनयलाई लोभ्याएका थिए ।

राम्रा केटीहरुसँग पार्टीमा झुमिरहेको विनय भोलिपल्ट बिहान आफ्नै नेपाली खाटमा ब्युँझिदा झसङ्ग भयो । एकछिन आफैलाई धिक्कार्यो, सपनालाई सराप्यो, देशलाइ सराप्यो ।

“कस्तो चै खाटमा सुतेछु” भनेर खाटलाई गाली गर्न भने विनयले बिर्सियो ।

अलि रिसाएको विनय एकैछिनमा फेरियो । सधैं आलस्य ल्याउने सूर्यले केही उर्जा दिएको थियो उसलाई आज । फूल मग्मगाउन थालेका थिए । छोरो रोएको सुनेर दङ्ग परेको थियो ऊ । चिया पकाउँदै गरेकी बुढीलाई डाक्दै भन्यो – “बुढी, ए बुढी सुन् त !”

“हन के भयो ?”

“म विदेश जान्छु ।”

“हैन, के भन्छन् यी बुढा !”

“हो बुढी, म विदेश जान्छु अब, पैसा कमाउन पर्यो नि !”

“अनि जाने खर्च नि ?”

“अलिकति खेत बेचौँला, अलिअलि ऋण गरौँला । उता पुगेपछि त म कमाउन थालिहाल्छु नि ! पैसा पठाउन थालिहाल्छु । तँ छोरो पढाउनु । मैले पठाएको पैसाले ऋण तिर्दै गर्नू हुन्न र ?”

“आ बुढा ! यही दुःख गरे भइहाल्यो नि !”

“तँ जान्ने नहो अब । मैले निर्णय गरिसकेँ । अब काठमाडौँतिर म्यानपावर कम्पनी बुझ्न जान्छु बरु ।”

त्यही दिन विनय जिनको झोलामा दुई जोर लुगा र नगद बोकेर काठमाडौँतिर लाग्यो ।

०००

कटनको सर्ट, पेन्ट अनि अलिकति मुस्कुराइरहेको गोल्डस्टार जुत्ता लगाएर हिडेको विनय भोलिपल्ट काठमाडौँ पुग्यो । खोजखाज गरेर सस्तोमा बस्ने बन्दोबस्त मिलायो गौशालातिर । अनि म्यानपावर कम्पनीको खोजीलाई दैनिकी बनायो ।

पहिलाको दैनिकी र अहिलेको दैनिकीमा खासै फेरबदल भएको थिएन । पहिला गाउँलेसँग झगडा गर्थ्यो, दिनभरि गाउँ डुल्थ्यो राति सुत्न घर आउँथ्यो । अचेल दिनभरी सहर डुल्छ, म्यानपावर कम्पनीमा झगडा गर्छ अनि राति सुत्न कुनै गौशालाको सस्तो होटल जान्छ ।

हरेक रात आश लिएर सुत्थ्यो विनय । अहिले गरेको दुःखले पछि सुख पाइन्छ भनेर केही आशावादी हुन थालेको थियो ऊ । त्यसैले होला काठमाडौँ छाडेर घर फर्कने उसले सोचेको थिएन । ल्याएको पैसा सकिसकेको थियो । गाउँबाट आउनेहरुलाई श्रीमतीले ऋण गरेर पैसा पठाउन थालेकी थिइन् । आधा सम्पत्ति सकेपछि बल्ल विनय विदेश जाने टुंगो लाग्यो ।

गाउँबाट श्रीमती र छोरो विनयलाई बिदाइ गर्न काठमाडौँ आए । अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थलमा विनय फूलमाला लगाएर बसेको थियो । बुढी रुँदै विनयको अंगालोमा बेरिएकी थिई  ।

विनय सम्झाए झैँ गर्थ्यो । बुढी बुझे झैँ गर्थी । छोरो घरी आमातिर हेर्थ्यो, घरी बाबातिर । आफू हाँस्दा हाँस्ने आमा आज रोएको देखेर छोरोले पैचो तिर्यो, ह्वाँऽऽऽऽ गरेर ।

श्रीमतीका लागि असल श्रीमान् हुन मुस्किल हुँदो रहेछ, विनयले बुझ्यो । टिलपिल आँसु लिएरै भए पनि ऊ स्वास्नीलाई सम्झाइरहेको थियो – “आज दुःख गर्न जाँदैछु, भोली सुखले छोरो हुर्काउन पाइएला भनेर त हो नि ! नत्र घर छोडेर परदेशीन कसलाई पो मन लाग्छ र ? यसो बुझ तिमी पनि, तिमी नै रोयौ भने छोरो कति रुँदो हो ? तिमीमा हौसला हुनुपर्छ । उसका लागि म नफर्कुन्जेलसम्मको एक मात्र अभिभावक पनि तिमी नै हौ । फर्केपछि सँगै भइहालिन्छ नि ।“

यति भनिसक्दा विनयकी श्रीमती झन् बेसरीले रुन थालिसकेकी थिइन् र पनि भन्दै थिइन्,”चाँडै फर्कनु ल ।“

हात हल्लाएर विनयले बिदाइ माग्यो र प्रतीक्षालयतर्फ लाग्यो ।

प्रतिक्षालयको कुर्सीमा बस्दा पनि काँडा बिझे जस्तो लाग्यो उसलाई । टाउको भारी भएर आयो, लड़ौँला झैँ भयो । श्रीमतीको आँखाको गहभरीको आँसु सम्झियो । निर्दोष छोरो कुनै गल्ती गरेर रोए झैँ रोएको सम्झियो । बिदाइ गर्न लगाइएको मालाले घाँटी बिझाए जस्तो भयो । खादाले समेत थिचे जस्तो आभास भयो उसलाई । फर्किएर जाने बाटो थियो तर उद्देश्य थिएन ।

“पेसेंजेर्स मुभिंग टुवार्डस् कतार, प्लिज मुभ टु गेट टु’ भनेको सुनेर ऊ झन् तर्सियो । ऊ पसिनै-पसिना भयो । अघि झार्न नचाहेका आँसु असिना जत्रा भएर खसे, गाला हुँदै मुखमा गएर नुनिलो भयो । प्लेन कराएर उड्दा सायद विनयकी श्रीमती कराएर रोइन् ।

०००

कतारः

“हेल्लो आइ एम् अल्सो फ्रम नेपाल”, विनय भन्दै थियो उही रेलको एकै सिटमा बसेको ढाका टोपी लगाएको मान्छेलाई ।

“म नेपाली हुँ भन्ने थाहा हुँदाहुँदै के अंग्रेजीमा ‘आइ एम् अल्सो फ्रम नेपाल’ भनेर बोलेको त ?”

ढाका टोपी लगाएको मान्छेले फिस्स हाँसेर जवाफ फर्कायो ।

विनय रातो निलो भयो र छेउकै अर्को सिटमा सर्यो ।

साँच्चै कति साँघुरो छ है सोच, अनि कति प्रतिस्पर्धी छ यो दुनियाँ ! नत्र त्यति अंग्रेजी बोल्दैमा मजाक बनाउन पर्ने के थियो र ? परदेशमा नेपाली-नेपाली कति मिल्छन् भनेर सुनेको थियो उसले तर त्यस्तो कहाँ हुँदो रै’छ र ? जहाँ पनि उपल्लो र तल्लो भनौंदो भावना त भइहाल्दो रै’छ नि !

उसलाई माइलाको मुक्काले त्यति दुखेको थिएन जति अघिसम्म एकै सिटमा बसेको मान्छेको वचनले दुखेको थियो । उसले ठाउँलाई गाली गर्यो, त्यहाँ बस्ने नेपालीलाई गाली गर्यो । दुइटा रोटीको भरमा काम गर्न लाउने साहुलाई गाली गर्यो ।

अरबको पैंतालिस डिग्री तापक्रम प्रदान गर्ने घामलाई गाली नगरी ऊ कसरी बसोस् ! अग्ला भवन देख्दा उसलाई सगरमाथाले आफ्नै देशमा फर्क भनेको आभास हुन्थ्यो । चिप्ला बाटोभन्दा उसलाई हिलाम्मे बाटो मन पर्न थालेको थियो ।

पानी आफ्नै देशको मन पर्थ्यो, त्यहाँका मिठा र चिप्ला बोलीभन्दा माइलाको झापु प्यारो लाग्न थालेको थियो । श्रीमतीको र छोराको मुस्कानले नेपाल हुँदा उर्जा दिएको थियो, अहिले त्यसैले उसलाई कमजोर बनाउँदै थियो ।

महिना दिनमै ऊ गलिसकेको थियो, दिक्क भइसकेको थियो । एकमनले भन्थ्यो घर फर्कौं, अर्को मन भन्थ्यो पैसा नकमाई नफर्कौं । आफ्नै मनसँग हैरान भएर घर पठाउन चिठी लेख्योः

प्रिय,

जिन्दगी सोचे जस्तो सजिलो कहाँ हुदोरहेछ र ?

सपनामा देखेका चिल्ला बाटो र चिल्ला मोटरले चिल्ला जहाजमा शयर त गरायो । तर जिन्दगी त्यसरी नै चिप्लिन सक्दो रहेनछ ।

लाग्छ, आजै कि भोली कतै ठेस लाग्नेछ अनि म गन्तब्य नपुगी नै रोकिनेछु । छोरोको रुवाइले पनि मलाई थाहा नपाई कति हौसला दिएको रहेछ, म आज थाहा पाउँदै छु ।

तिम्रो मुस्कानले कति अर्थ राखेको रहेछ जिन्दगीमा, त्यो पनि बल्ल बुझ्दैछु । बालुवाको महल बनाउने अभिलाषा बोकिएछ प्रिय, सायद कहिले पूरा नहोला ।

तिमी छोरोको ख्याल गर ।

नमरी बाचे दैवले साँचे फेरि भेटौँला ।

उही तिम्रो,

विनय

०००

चिठी घर आइपुग्यो, अनि एउटा कफिन पनि ।

कफिनले बोकेको थियो हजारौं सपनाहरु, हजारौ आशाहरु, अनि हजारौं ढुकढुकीहरु ।

छोरोको आशा अनि श्रीमतीको शाहस एउटा बाकसमा बन्द थियो । उड्न नसकेका सपनाहरु, चुलिन नसकेको महल, तिरिन नसकेका ऋणहरु, पूरा गर्न नसकेका जिम्मेवारीहरु सोही बाकसमा कैद भएका थिए ।

श्रीमती रुदै थिइन्, छोरो फेरि केही नबुझी पैँचो तिर्दै थियो । श्रीमती सम्झिदै थिइन् होला सायद, “आज दुःख गर्न जाँदैछु, भोली सुखले छोरो हुर्काउन पाइएला भनेर त हो नि ! नत्र घर छोडेर परदेशीन कसलाई पो मन लाग्छ र ? यसो बुझ तिमी पनि, तिमी नै रोयौ भने छोरो कति रुँदो हो ? तिमीमा हौसला हुनुपर्छ । उसका लागि म नफर्कुन्जेलसम्मको एक मात्र अभिभावक पनि तिमी नै हौ । फर्केपछि सँगै भइहालिन्छ नि ।“

फर्केपछि सँगै त भइन्छ तर कसरी फर्केपछि ?

छेउबाटै काका रेडियो बोकेर हिँडे ।

झ्यारझ्यार गर्दै रेडियो भन्दै थियोः

“सुनको बाला लाउने धोको …….।“

०००

०००

 

प्रतिक्रिया दिनुहोस्