Logo

लाइभ अपडेट : कोरोना भाइरस

विश्वमा कोरोना भाइरस
मृत्यु
७४७,२५८
संक्रमित
२०,८०६,९६१
निको भएका
१३,७०६,६८५
नेपालमा कोरोना भाइरस
मृत्यु
९६
संक्रमित
२४,९५७
निको भएका
१६,८३७

देवकोटाको पालामा यदि युट्युब हुन्थ्यो भने ‘पागल’ कविता स्योर ट्रेण्डिङमा पर्थ्यो



२०६८ को कुरा-  कवि मनु मन्जिलको बानेश्वर स्थित गुरुकुल नाटकघरमा कविता वाचन थियो । मसिनो कालो दारी सहितको अनुहार हलभित्रको दर्शक दिर्घामा थियो । सानै देखि निबन्ध लेखनमा रमाउँदै आएको उक्त अनुहार मनु मन्जिलको कवितामा यसरी हरायो कि डेढ घण्टा मुख बन्द गर्नै बिर्सियो ।

उनी बताउँछन्,“दाइलाई सुनिरहँदा मेरो मुख डेढ घण्टा त आँऽऽऽऽ नै भयो । म ट्वाँ परे । ओह, यस्तो गजब चिज पनि हुँदो रहेछ भन्ने लाग्यो ।”

त्यसपछि उनले निधो गरे । उनलाई पनि केही यस्तै गर्नु छ । “एण्ड द्याट डे आइ डिसाइडेड आइ वान्ट टू डु समथिंग लाइक दिस ।“

टियु टप गर्ने ध्यानमा काठमाडौँ छिरेर अङ्ग्रेजी साहित्यमा रमाई रहेका उनी जङ्गल र लाइब्रेरीमा जतिखेरै भेटिन थाले । मास्टर पढ्न आएका उनी अधिकांश समय फिजिक्स डिपार्टदेखि तलको जङ्गलमा बसेर कविता पढ्न थाले । त्यहीँ बसेर कविता लेखिरहेका हुन्थे उनी । उनले आफ्नो सङ्ग्रहको लागि लगभग आधा जति कविता त्यहीँ बसेर लेखे ।

मास्टर सेकेन्ड इयर सक्काउँदासम्म एउटा पनि पूर्ण कविता लेखेका थिएनन् उनले । एकाएक कविता लेख्न थालेका उनी ५ वर्षको अन्तरालमै स्टार पर्सन भए । सुपर हिट कवि भए । युट्युबमा लाखौँले सुन्न थाले । रेडियो, टिभी देखि स्थानीय/राष्ट्रिय पत्रपत्रिकाहरूको मुख पृष्ठमा उनी नै छाए । साहित्यमा रुचि राख्ने/नराख्ने दुवै युवा पुस्ताको लागि आइडियल पर्सन बनेँ ।

कविताका सचेत पाठकहरूका लागि उनको आगमनले असहजता पनि दिलायो । उनले त्यसलाई पनि सहजताका साथ लिए । फलस्वरूप उनी ‘कविता कन्सर्ट’द्वारा  देशविदेशमा पुग्न थाले । ६ वर्ष (२०७० देखि यता) को अन्तरालमा नेपालमा ४५ शो र विदेशमा १७ शो गरेर उनको ६२ भन्दा बढी शो सम्पन्न भइसकेको छ । ख्यातिको खुड्किलाहरू उक्लिरहेकै बखत उनको ‘सगरमाथाको गहिराई’ प्रकाशनमा आयो । ३६ कविता संग्रहित यस सङ्ग्रहले सन् २०१७ को पदमश्री पुरस्कार प्राप्त गर्‍यो ।

हो, म्याजिकल कवि नवराज पराजुली मेला नेपालको आयोजनामा डेढ महिनाका लागि ‘युरोप कविता कन्सर्ट – २” लिएर अगस्ट १५ बाट सेप्टेम्बर २७ सम्म पुन: युरोपमा हुनेछन् ।

तर उनको यो यात्रा त्यति सजिलो भने थिएन…

उनी पढिरहेका थिए । पढाइरहेका थिए । जागिर खाइरहेका थिए । तर बाहिर कसैलाई पनि थाहा थिएन- उनी कविता पनि लेखिरहेका थिए । कीर्तिपुरमा डेरा थियो । कोठामा बसेर आफूले लेखेको कवितालाई गुन्गुनाइरहन्थे । आफैँलाई सुनाइरहन्थे उनी ।

त्यस समय उनलाई मनु मन्जिलको कविताको नक्कल गरेर आफूले कविता वाचन गरिरहेको भान भयो ।

“कोठाबाट बाहिर आउनु पूर्व नै मैले आफ्नो धुन पकडें ।  त्यसपछि मेरो कविता वाचन आफ्नै खालको हुन थाले ।”

धुन पकडिए पश्चात् उनका कविताहरू तिखारिदै गए । बलियो बन्दै आए । उनले कविता लेखनलाई निरन्तरता दिइरहे ।

यद्दपी त्यस समय उनलाई कुनै पत्रिकाले ठाउँ दिएन । कुनै रेडियोले बोलाएनन् । यति सम्म कि कसैले मन लगाएर उनको कविता सम्म सुनिदिएनन् । उनले युट्युबलाई  विकल्पको रूपमा प्रयोग गरे ।

“पत्रिकाले ठाउँ दिएन । सुनाउने ठाउँ कसैले दिएनन् । कहाँ सुनाउने ? त्यही भएर जहाँ सुनाउन पाएँ, त्यो युट्युबमा सुनाएँ ।“ उनले बताए । उनी बलिया कविता लेख्ने मात्रै होइन त्यसलाई आममानिसको हृदयसम्म पुर्‍याउन कविता पर्फर्म पनि गर्थे/गर्छन् । यसै खुबीले उनलाई नेपाली साहित्य जगतमा प्रष्ट अनुहार बनाइदियो ।

उनी अंगेजी पढाउँथे त्यस बेला । उनको गुरु सनत कुमार बस्ती नेपाली पढाउँथे । एक दिन सनतले उनलाई राष्ट्रकवि माधव प्रसाद घिमिरेको घर लिएर गए । उनले राष्ट्रकवि समक्ष ‘बुवा’ कविता वाचन गरे । उनले त्यस कवितालाई युट्युबमा अपलोड गरे । उनी त्यस समय सम्झँदै अमेरिकानो निल्छन्, र भन्छन्,“कहीँ कविता सुनाउन नपाएको । राष्ट्रकविलाई सुनाउन पाउँदा किन नसुनाउने ? भिडियो रेकर्डेड थियो । कहीँ त पाएन प्लेटफर्म । युट्युबमा हालेँ ।  पिपल लभ्ड द्याट ।”

‘बुवा’ उनको पहिलो रेकर्डेड कविता हो । हालसम्म सो कविता एक लाख ९ हजार पटक भन्दा ज्यादा हेरी सकिएको छ ।

‘बुवा’ कविताले दिलाएको लोकप्रियताकै कारण उनको अन्य ६ कविता युट्युबमा आए । यी कविताहरूको क्रेज पनि उत्तिकै थियो । त्यसपछि पत्रिका उनको समक्ष आयो । रेडियोले अन्तर्वार्ताको लागि ढिपी गर्न थाल्यो । देशभरमा विभिन्न स्थानमा उनको माग बढ्यो । बिस्तारै उनको क्रेज बढिरहेकै थियो ।

उनी तब पो पूर्ण रूपमा बाहिर आए जब उनले आफ्नो कविता सङ्ग्रह सार्वजनिक गरे । उनको पहिलो कविता सङ्ग्रह ‘सगरमाथाको गहिराइ(२०७३)’ विमोचन भयो । उनी बताउँछन्,”मेरो दोस्रो कविता कन्सर्ट सगरमाथाको विमोचनको दिन नै भयो ।” किताब विमोचन पछि उनको क्रेज रोकिएन । सकारात्मक-नकारात्मक दुवै टिप्पणीले उनलाई समाजमा घुलमिल गराइदियो । उनको अनुहार थप स्पष्ट हुँदै गयो ।

मेरो पहुँचले भ्याउनेसम्म म लेखिरहेको छु..

एकातिर उनको क्रेज छ, फ्लोवरहरुको बाढी छ । उनको सिको गर्दै कविता लेख्ने जमातको बाक्लो लाम छ । भर्खर भर्खर कविता लेख्न शुरु गरेकाहरू उनलाई पढ्न थाले, सुन्न थाले । यसै कारण उनीमाथि कविताको ट्रेन्ड बिगारेको, कवितालाई सस्तो बनाएको, कारुणिक गफमा ढालेको, शब्दमा नभई पर्फर्ममा जोड दिएको जस्ता सयौँ आरोपहरू छन् ।

उनी आफै ठ्याक्कै थाहा पाउँदैनन् उनको ट्रेन्ड के हो ?  एकदमै फरक लेखेजस्तो लाग्दैन उनलाई । यसअघि धेरै कविहरूका निकै राम्रो भनेका कविताहरू आफूले केही पनि नबुझेको बताउँछन् उनी ।

“खतरा छ कविता भन्छन् । तर आज सम्म ४/५ जनाले मात्रै बुझेको छ अरे ।

त्यति सुन्दर चिज एक दुई जनालाई मात्रै थाहा हुन् सक्छ र ?”

“खतरा छ कविता भन्छन् । तर आज सम्म ४/५ जनाले मात्रै बुझेको छ अरे । त्यति सुन्दर चिज एक दुई जनालाई मात्रै थाहा हुन् सक्छ र ?” उनी प्रश्न गर्छन् ।

उनलाई सुन्दर लागेको चिज उनको लागि बुझ्न सजिलो थियो । सहजता उनको सुन्दरता हो । आफूलाई जे सजिलो लाग्छ, जे सुन्दर लाग्छ, सोही कुरा नै आफूले लेख्दै आइरहेको उनी बताउँछन् ।

“म आफूलाई सबैभन्दा मज्जा आउने चिज लेख्छु । सुन्दर लाग्ने चिज लेख्छु ।” उनी अझ थप्छन्,”मैले देखेको सबैभन्दा सत्य कुरा, मैले देखेको गडलीनेश, मैले देखेको इश्वरतत्व, मैले देखेको सुन्दर चिज नै म लेख्न खोज्छु । मेरो पहुँचले भ्याउनेसम्म म लेखिरहेको छु ।”

उनको ट्रेन्ड फलो हुनु नराम्रो नभएको बताउँछन् उनी । सुन्दर चीज सबैको रोजाइको विषय बन्छ । सबैको प्यारो हुन्छ । यहाँ पनि यस्तै भयो । उनको ट्रेन्ड फलो हुन थाल्यो । कुनै पनि चिज राम्रो लाग्छ भने त्यसको पछि लाग्नु नराम्रो नभएको उनी बताउँछन् । “यसमा गाँजा खाएको हो ? रक्सी खाएर मातेको हो ? होइन नि । मलाई कुनै चिज सुन्दर लाग्यो । त्यस्तै उहाँहरू पनि उहाँहरूलाई सुन्दर लागेको चिज गर्दै हुनुहुन्छ । यो राम्रो कुरा हो । केही समयपछि आफ्नो नयाँ सुन्दर कुरा भेट्नुहुनेछ ।”

अहिले उनको सिको गरिरहेकाहरूलाई केही समयपछि ‘आफूले लेखेको कविता नवराज पराजुलीको जस्तो पो भएछ कि’ भन्ने हुने उनी बताउँछन् । यस किसिमको सतर्कता सृजनशील व्यक्तिमा आउनेमा उनी ढुक्क छन् । “अहिले पो मलाई सुन्दै छन् । केही समयपछि मदेखि अल्छी लाग्न सक्छ । म अल्छी लाग्दो हुन सक्छु ।”

सृजनशील व्यक्तिले एउटा मात्रै कवि या लेखक समाएर बस्नु निको होइन । सृजनशील मान्छेहरू एक थोक वा एक लेखकसँग एकदम चाँडो बोर हुने उनी बताउँछन् ।  “ठिकै छ- कत्ति नै कविता छन् र मसँग ? त्यसपछि अर्को पढ्छन्, अर्को पढ्छन्,…। नेपाली पढ्छन् । हिन्दी पढ्छन् । उर्दू पढ्छन् । इङ्गलिस पढ्छन् अन्य ट्रान्सलेट भएका पढ्लान् । त्यसपछि उनीहरूले क-कसलाई चाहिँ फलो गर्छन् त ?” उनी प्रश्न गर्छन् ।

कसैले कसैको आइडिया चोर्‍यो, फलानोले फलानोको जस्तो लेख्यो भनिरहनु बेकार सम्झन्छन् उनी ।

“त्यसले कसलाई हार्म गर्छ र ? थाहा पाएपछि पनि गरिरहे त उसैलाई असर गर्छ ।

यसमा हामीले नेगेटिभ सोच्नु पर्ने केही छैन ।”

साहित्यिक सर्कलमा रचना चोर र साहित्य चोरीको चर्चा वर्तमान समयमा झन् बढेको छ । यसै विषयलाई लिएर बेलाबखत रडाको पनि मच्चिरहेकै हुन्छ । उनको सवालमा भने यो कुरा फरक छ । कसैले कसैको आइडिया चोर्‍यो, फलानोले फलानोको जस्तो लेख्यो भनिरहनु बेकार सम्झन्छन् उनी । “त्यसले कसलाई हार्म गर्छ र ? थाहा पाएपछि पनि गरिरहे त उसैलाई असर गर्छ । यसमा हामीले नेगेटिभ सोच्नु पर्ने केही छैन ।” उनी बताउँछन् ।

के थाहा दश वर्ष पछि मलाई मेरै कविता मन पर्दैन कि ?

उनी आफै पनि सुन्छन्, मानिसहरू ‘नवराजको जस्तो कविता, नवराजको जस्तो कविता’ भनिरहेका हुन्छन् । सोही कविताहरू उनी आफैलाई पनि कुनै समयमा गएर मन नपर्न सक्छ । उनको धुनको कविता नै उनले अहिले लेखिरहेका छन् कि छैनन् उनी आफूलाई थाहा नभएको बताउँछन् ।

“के थाहा दश वर्ष पछि मलाई मेरै कविता मन पर्दैन कि ? कविता भएनछ जस्तो लाग्छ कि ?

अहिले मलाई मान्छेहरू तेरो कविता यस्तो भयो उस्तो भयो भनेर जे-जे आरोप लगाईराछन्,

के थाहा म त्यही आरोप लगाईरा हुन्छु कि ?”

“के थाहा दश वर्ष पछि मलाई मेरै कविता मन पर्दैन कि ? कविता भएनछ जस्तो लाग्छ कि ? अहिले मलाई मान्छेहरू तेरो कविता यस्तो भयो उस्तो भयो भनेर जे-जे आरोप लगाईराछन्, के थाहा म त्यही आरोप लगाईरा हुन्छु कि ?”

तर अहिले उनलाई उनकै सबै कविता उत्तिकै मनपर्छ । “आइ लभ अल अफ माई पोईम्स नाउ । आइ सिम्प्ली लभ देम” उनी बताउँछन् ।

उनका अनुसार उनलाई आरोप लगाउनेहरू उनको कवितामा हरकोही अत्यधिक पर्फेक्सन खोजिरहेको छन् । उनी कविता क्षेत्रमा सक्रिय रूपमा देखिएको तीन वर्ष पनि भएको छैन । उनको कविता संग्रह आएको अढाई मात्रै भयो । “हामी एकदम सर्ट सर्ट सोचिरहेका छौँ । लिटरल्ली अढाई वर्ष भयो म बाहिर आएको । अढाई वर्षमा एकदम धेरै जज गर्नु पनि हुँदैन ।  एउटा फुच्चे आयो कविता निकाल्यो । छोड् द्यायो न यार । सिक्दैछ होला ।” उनी लामो हाँसो हाँस्छन् ।

सम पिपल मुभ टू थिंक..

विभिन्न कन्सर्टका लागि देश-विदेश पुगिरहेका छन् उनी । तर यस्ता कन्सर्टहरूले उनलाई थप सृजनशील बनाएको छ । उनी भन्छन्,”मलाई राम्रो राम्रो आइडियाहरू प्लेनमा/ट्रेनमा/बसमा/बाइकमा आउँछन् । मोबाइल झिक्छु- त्यही रेकर्ड गर्छु ।” त्यसरी रेकर्ड गरिएका कविताहरूलाई उनी मुडमा हुँदा टेक्स्टमा उतार्छन् ।

एउटा राइटर्सले ट्राभल गर्न पाउनु भनेको उसको रचनाले पनि ट्राभल गर्नु हो । ट्राभलले जति राइटरलाई रिफ्रेश गराउँछ, उसको क्रियशन पनि उतिकै रिफ्रेश हुन्छ । “इट्स अपरच्युनीटि टू ट्राभल ! एउटा राइटरलाई कति रिफ्रेश गर्छ । कन्सर्ट भएर चाहिँ मलाई लेख्न सजिलो भइराछ ।” उनी बताउँछन् ।

उनी जति नै देश/विदेश घुमे पनि उनका कवितामा ती ठाउँका रहनसहन, स्टाइलको कुराहरू आउन नसक्ने उनी बताउँछन् । उनी कविता लेखिरहँदा प्राय जसो आफ्नै गाउँ पुग्छन् । त्यहीको माटोको गन्धमा हराउँछन् ।

“सपनामा बोल्ने भाषा बोल्दो रहेछ मान्छे कवितामा ।

वास्तविक जीवनमा ठ्याक्क कन्सस्ली बोल्न सक्दैन मान्छे तर कवितामा बोल्छ ।”

उनी जतिखेरै कविता लेख्न भने सक्दैनन् । उनलाई केही कुरासँग जोडिनुपर्छ । त्यसपछि उनी एउटा निश्चित स्टेट अफ् माइन्डमा पुग्छन् । तब मात्रै उनी सृजना कर्ममा लाग्छन् । कविता लेखिरहँदा वास्तविक जीवनमा बोलिने भाषामा अर्को नयाँ भाषा जोडिने गरेको उनी बताउँछन् । उनी अझ थप्छन्, “सपनामा बोल्ने भाषा बोल्दो रहेछ मान्छे कवितामा । वास्तविक जीवनमा ठ्याक्क कन्सस्ली बोल्न सक्दैन मान्छे तर कवितामा बोल्छ ।”

उनलाई बाइक कुदाउन औधी मन पर्छ । कतिचोटी कुदाउँदा कुदाउँदैको बाइक सडक छेउमा अडाएर कविता लेख्न बस्छन् उनी । उनले सगरमाथाको गहिराइका २१ कविता तीन महिनामा लेखी सिध्धाए । उनी तीनै कविताहरू लेखिरहेको पिरियड सम्झँदै भन्छन्– त्यस बेला (२/३ वर्ष अगाडी) दशैंको टाइम थियो । दसैँमा घर जाँदै थिए । काठमाडौबाट बाइक लिएको थिए । रेकर्डर अन थियो । मोबाइलमा बाटो भरि कविता भन्दै हिडीरहें । (हाँसो) ।  रेकर्डलाई घर गएर सारेको मात्रै हो । त्यस्तो मुड पनि चल्छ कहिलेकाहीँ ।”

उनी टसको मस नभइकन एक ठाउँमा बस्ने हो भने कविता सिर्जना गर्न सक्दैनन् । कतै घुम्दा/जाँदा नै सोच्न सकिन्छ । “सम पिपल मुभ टू थिंक । म त्यस्तै छु । मलाई पनि कहीँ गइरहनु पर्छ ।“

युट्युब भनेको पेन्सन जस्तै हो…

उनको ३६ कविता मध्ये १४ कविता अहिले युट्युबमा छन् । ‘नेपाली कविता’ भन्ने बित्तिकै उनका यिनै कविता युट्युबको फर्स्ट ब्यानरमा देखिन्छन् । यस कुराको शान्त खण्डन गर्दै उनी भन्छन्- पुस्तकको सिमितता हुन्छ । कहाँ कहाँ मात्रै पुग्ने भन्ने हुन्छ । अथवा कति टाइम लाग्छ पुग्नलाई भन्ने हुन्छ । थाहा छैन मेरै कविताको चाहिँ रिच किन बढी पुग्छ ? तर मलाई खुसी नै लाग्छ ।”

उनको आफ्नै प्रोफेसनल युट्युब च्यानल छ । उनको सिर्जनाको, उनको ऊर्जाको आर्थिक आम्दानी उनी आफैले पाउनुपर्छ भन्छन् । यसैकारण कसैले विना सर्त क्यामरा तेर्साइरहेको छ भने भिडियो नखिचिदिन उनी आग्रह गर्छन् । उनी अझ अगाडी भन्छन्,“त्यो मेरो बौद्धिक सम्पत्ति हो । मेरो च्यानल छ । म त्यहाँबाट पैसा कमाउँछु । सिम्पल इज द्याट ।” उनी जिन्दगीभर कविता नलेख्न पनि सक्छन् । उनलाई लाग्छ युट्युब भनेको पेन्सन जस्तै हो । जहाँबाट उनी थोरै थोरै आम्दानी पाईरहन सक्नेछन् ।

“म एकदम सियोर छु, त्यो टाइममा युट्युब हुन्थ्यो भने देवकोटाले युट्युबमा हिट दिन्थे ।

अडियो सुनेकै हो त्यति बबाल छ । देवकोटाको कविता स्योर ट्रेन्डिङ हुन्थ्यो होला ।

‘पागल’ ट्रेन्डीङ नम्बर एकमा आइरहन्थ्यो होला ।”

तपाई युट्युबमा बाच्ने कि पुस्तकालयमा भन्ने आरोपको खण्डन गर्दै ‘भिडियो युट्युबमा, किताब पुस्तकालयमा’ भनेर बताउँछन् । युट्युब भर्खर आएकोमा खेद प्रकट गर्दै उनी भन्छन्,“म एकदम सियोर छु, त्यो टाइममा युट्युब हुन्थ्यो भने देवकोटाले युट्युबमा हिट दिन्थे । अडियो सुनेकै हो त्यति बबाल छ । देवकोटाको कविता स्योर ट्रेन्डिङ हुन्थ्यो होला । ‘पागल’ ट्रेन्डीङ नम्बर एकमा आइरहन्थ्यो होला ।”

कवि पराजुलीको युट्युब च्यानलबाट लेटेस्ट कोसेलीः

उनी नयाँ कविता सङ्ग्रहको तयारीमा पनि छन् । उनले १५ वटा नयाँ कविता लेखिसकेका छन् । ती कविता उनले आफ्ना नजिकका साथीभाइ बाहेक कसैलाई पनि सुनाएका छैनन् । उनले यसो गर्नु पछाडिको राज खोल्छन्- “सगरमाथाको गहिराइ आउनुपूर्व नै उनको त्यस किताब भित्र भएका ७ वटा कविता युट्युबमा आइसकेको थियो । तर अब चाहिँ म त्यसो गर्दिन । मलाइ के लाग्छ भने किताब आइसकेपछि कहीँ नसुनेका कविताहरू नै किताबमा आउन् । तर इट डिपेण्डस् किताब कहिले आउँछ ? (हाँसो) ।”

ब्रो ! साउण्ड मिन्स अ लट टू मि यार..

उनी इयरफोन बोक्न कहिल्यै छुटाउँदैनन् । खाली समयमा, आफूसँगै आफू होइरहँदा उनी गीत सुनिरहेका हुन्छन् । गीत गुनगुनाइरहेका हुन्छन् ।

“ब्रो ! साउण्ड मिन्स अ लट टू मि यार” भन्छन् उनी । आफ्ना बारेमा हुने गरेका आलोचना/गाली सुनेर फ्रस्टेट हुनुभन्दा गीत सुन्नु निको लाग्छ उनलाई । “त्यति राम्रो गीतहरू छन् । उता इर्स्याद कामीलले त्यस्तो जादु लेखिराछन् । अब्जित भट्टाचार्यले उस्तै । दाजुहरू बबाल बबाल काम गरिराछन् । यस्तो दामी दामी क्रियशन भइराछ । किन गाली सुनेर बस्नु अरूको ?”, उनी भन्छन् ।

उनका अनुसार कुनै पनि गीत राम्रो/नराम्रो भन्ने हुँदैन । हामीलाई मन पर्ने कि नपर्ने भन्ने मात्र हो । उनी समकालीन नेपाली गीतसङ्गीतसँग खुसी छैनन् । अहिले जस्ता गीतहरू बनिरहेका छन्- ती नराम्रा गीत चाहिँ होइनन् तर उनको टेस्टका होइनन् । यहाँ एकै खाले गीतहरू भएको गुनासो पोख्छन् उनी ।

“ए आजभोलि नाच्ने गीत चाहिन्छ- भन्ने भयो एउटालाई, हरेकलाई नाच्ने गीत चाहियो । डान्सिंग भिडियो चल्छ भनेपछि हरेकलाई त्यही गर्नुपर्ने । किन एउटै चिज गर्नु परेको ? आइ डन्ट नो यो कति लामो चल्छ ?”

१९ वर्षको उमेरमा दिनेश अधिकारीले लेखेका “तिमी जुन रहरले ममा फुल्न आयौँ’ गीत उनको म्युजिकल प्लेयरको टप फाइभ भित्र पर्छ । “कविले लेखेको हो नि त्यो गीत । कविले गीत लेखेको खण्डमा शब्द सुन्दर हुँदो हो, डेप्थ हुँदो हो । त्यही अनुसार सङ्गीत र गायन हुँदो हो । अनि पो नेपाली गीत सुन्दर हुँदो हो ।”

उनी भारतीय गीत-सङ्गीतको प्रसङ्ग पनि जोड्छन् । उनका अनुसार भारतमा दुई खाले गीतहरू भएर ब्यालेन्स भइरहेको छ । “एक बार आजा आजा“ भन्ने गीतले उनलाई कहिल्यै हानेन । तर सोही गायक (हिमेश रेसमिया)को ‘मे जहाँ रहूँ’ ले उनलाई हानिरहन्छ ।

दियर निड्स टू बि राइटर शुड राइट सिनेमा…

नेपाली फिल्म हेरेर उनी भुटभुटिदैनन्, लुटपुटिदैनन्, तर छटपटिन्छन् । उनी त्यस्ता फिल्महरू हेर्छन्- जसमा धेरै लियरहरु छन् । हरेक चोटि भेट्दा अर्को मिनिङ पाइयोस् । धेरैचोटी अल्छी नमानिकन हेर्न सकिने फिल्महरू धेरै चोटि हेरीरहेका हुन्छन्- उनी ।  जहाँ सिधा-सिधा देखाइन्छ । जुन फिल्महरू प्लेन छन् । त्यस्ता फिल्म उनी हेर्दैनन् । “क्यामराको पनि आफ्नै भाषा होस् । त्यहाँको डाइलग पनि पोयटिक होस् । यस्ता फिल्महरू मलाई ठिक लाग्छ ।“ उनी भन्छन् ।

रकस्टार, तमाशा उनका मनपसन्द फिल्महरू हुन् ।

विशाल भारद्वाज, सञ्जय लीला भन्साली, अनुराग काश्यपका कुनै पनि फिल्म छुटाउँदैनन् उनी ।

रकस्टार, तमाशा उनका मनपसन्द फिल्महरू हुन् । यस्तै विशाल भारद्वाज, सञ्जय लीला भन्साली, अनुराग काश्यपका कुनै पनि फिल्म छुटाउँदैनन् उनी ।

नेपाली फिल्मी क्षेत्रमा भएका चिजको नै दुरुपयोग भइरहेको उनी बताउँछन् । “त्यहाँ त्यहाँ ड्रोन युज गरेको देख्छु म, जहाँ चाहिँ ड्रोनको काम नै छैन । यिनीहरूलाई यति थाहा दिनु छ कि हामीसँग ड्रोन छ ।”

सन् २०१८ मा आएको ‘बुलबुल’ फिल्म राम्रो लागेको बताउँदै गर्दा उनी यो पनि सँगसँगै जोड्छन्,“फिल्म त्यति राम्रो छ । तर बिचबिचमा मलाई गीतले डिस्ट्रभ गरिरह्यो । स्टोरीलाई डिस्टर्ब गर्ने गरी गीत आएको छ त्यसमा ।” राम्रो बन्न खोजेको नेपाली फिल्ममा अझै पनि पुरानो धङधङ्ती (गीत हुनुपर्छ भन्ने) बाँकी नै रहेको उनी बताउँछन् ।

उनका अनुसार हामीकहाँ स्टोरी राम्रो छ तर स्क्रिन प्ले राम्रो छैन । एउटा राम्रो फिल्म आइसकेपछी सय वटा त्यस्तै फिल्म बनिरहँदा नेपाली फिल्महरू अर्ग्यानिक हुन नसकेको उनी दुखेसो पोख्छन् । एउटा लेखकले फिल्म लेखेको खण्डमा नेपाली फिल्म निकै माख्लो स्तरको बन्नेमा पनि उनी ढुक्क छन् ।

नर्मली साँझमा वी नेभेर गो टू बाथरुम…

बाल्यकालमा क्रिकेटमा विशेष रुचि थियो उनको । प्लस टू सम्म क्रिकेटको भूत सवार थियो उनमा । एउटा गतिलो ओपनिङ बलर प्लस टू पछि विभिन्न कारणवश कतै लुप्त भयो । बाल्यकालका कुनै पनि कुरा यादगर हुन्छन् । त्यही यादगर कुराहरू आज नवराज पराजुलीका कविता बनेका छन् । स्कुल पढ्दा अब्बल विद्यार्थी रहेका पराजुली गुच्चा खेल्नमा पनि धेरै अगाडि थिए । सानै देखिनै कल्पनामा रमाउने सरल स्वभावका कवि पराजुली उमेरले तीन दशक पार गरे पनि आफू भर्खरको टिनेजर नै जस्तो लाग्ने बताउँछन्  ।

उनलाई पनि थोरबहुत अराजक हुन मन लाग्छ ।

उनी आफ्नो घर झापा पुग्दा बाथरुममा पिसाब फेर्न रुचाउँदैनन् ।

साथीभाइसँग हुँदा बाटोघाटोमा नै पिसाब गर्दा मज्जा आउने बताउँछन् ।

उनलाई पनि थोरबहुत अराजक हुन मन लाग्छ ।  उनी आफ्नो घर झापा पुग्दा बाथरुममा पिसाब फेर्न रुचाउँदैनन् । साथीभाइसँग हुँदा बाटोघाटोमा नै पिसाब गर्दा मज्जा आउने बताउँछन् ।

“घरमा हुँदा नर्मली साँझमा वी नेभेर गो टू बाथरुम- पिसाब फेर्नलाई (लामो हाँसो) ।”

०००

०००

'सल्लेरी कोलाज' ब्युरोका झल्लु प्रसाद गजल, कविता, कथा साथै मनोविश्लेषणात्मक लेख लेख्दै आइरहेका छन् ।

प्रतिक्रिया दिनुहोस्