Logo

लाइभ अपडेट : कोरोना भाइरस

विश्वमा कोरोना भाइरस
मृत्यु
१,१६६,०३९
संक्रमित
४३,८७३,४१२
निको भएका
३२,२३६,६५४
नेपालमा कोरोना भाइरस
मृत्यु
८७६
संक्रमित
१६०,४००
निको भएका
११८,८४३

मेराे जीवनकाे एक अध्याय



समयलाई घडीले नाप्यो
समयले हाम्रो जीवनको आयुको रप्तार नाप्यो
जिन्दगीलाई कहिले ओरालो लागेको मृगलाई झै खेद्यो
कहिले भिरमा पुगेर अड्कियो
र खस्यो पहाडको फेदमा
जीवनका फूलहरू फुल्न खोज्दा खोज्दै ओइली झरे
ठिक यस्तै छ मेरो जिन्दगी पनि ।

समय हिँड्दै थियो म हुर्कँदै थिएँ । कसरी कसरी समयले मलाई छुटाउने सपना देख्यो र सिरानीबाट व्युँझेर आमाको घाँटीमा थिच्यो ।

आमा सास मुस्किलले फेर्नु हुन्थ्यो । सामान्य परिवारमा म जन्मेको हुँ । तैपनि बाबा आमाले कहिल्यै मायामा कमि गर्नु भएन । आमा पनि मेहनत गर्नमा कुनै बाँकी राख्नु हुन्न थियो । समाजको गन्यमान्यमा पर्नु हुन्थ्यो बाबा । ज्यादै हक्की स्वभाव । अझै पनि उस्तै हुनुहुन्छ बाबा । कसरी कसरी सोच्दै नसोचेको घटना घट्यो घरमा । हामी सबै परिवारको खुसी खोसेर लग्यो । अब त ती सम्झना र याद मात्रै बाँकी छन् ।

आज ठ्याक्कै २९ वर्ष भएछ । आमा र मेरो भेट नभएको पनि । श्रावण महिना मेरो लागि कालो महिना हो । अझ श्रावण महिनाको १३ गते महाकालो दिन । हरियाली हुनुपर्ने बन उजाड देख्छु । डढेलो लागेको पाखा जस्तै लाग्नु स्वभाविक हो । त्यो महिना त्यो दिन मेरो खुसी लुटिएको थियो ।

करिब ३ र ४ वर्षको हुँदो हुँ । मलाई आमाबाट एक्लो बनायो । म एक्लो भएको दिन । उडिरहेको चरा सिकारीले मार्यो भने बिचैमा यात्रा रोकिन्छ चल्लाहरूको । बचेराहरू टुहुरा हुन्छन् । त्यस्तै मेरो आमाको मरणले मेरो आमाको सपना अधुरो बनायो । अनि म पनि टुहुरो भएँ । मलाई अलिअलि याद छ टुटेफुटेका भए पनि । अघिल्लो दिन आमा कामले थाकेजस्तै थकित हुनु भएको थियो । तर मलाई थाहा थिएन कि आमा बिरामी हुनु भएछ । यो बाल मस्तिष्कले थाहा पाउने अवस्था भइसकेको पनि थिएन । मलाई भोक लागेको थियो आमाको दुध नखाई नहुने । एकछिन् आमालाई देख्न पाइएन भने म रुँदैरुँदै कोक्रोबाट खस्न खोज्थेँ । म लुला गोडाको सहाराले टुकुटुकु हिँडेर आमाको छेउमा गए । आमाले मेरो खुसीको लागि सहजै दुध चुसाउन राजि हुनु भो । म खुसी भएँ । मलाई देख्न साथै बाबा आएर आमाको छातीबाट छुटाउनु भो । आफ्नो अंगालोमा राखेर रुनु भयो । कहिल्यै नरुने मेरो बाबा रोएको देखेर यस्तो लाग्यो कि आज मेरो बाबा पनि मजस्तै बच्चा हुनु भयो ।

अघि पछि मैले दुध खाँदाखाँदै दुध छुटाएर बाबाले हातमा खेलाउन लाग्दा आमा कराएर भन्नु हुन्थ्यो । अघाउन्जेल दुध त खाना त दिनुस् कस्ता लोग्ने मान्छे हुन् रु रुवाउन मात्र जानेको । ए बुढा तपाईलाई यो सानो बच्चालाई नरुवाई चित्त बुझ्दैन है ?  भन्ने तिनै आमा त्यो दिन तेस्तो केही भन्नु भएन । मलाई यस्तो लाग्यो आज आमा मदेखि रिसाउनु भएछ । किन रिसाउनु भयो मलाई थाहा थिएन ।

घरमा मान्छेको भिड हुन थाल्यो । यस्तो भिड त मैले तेतिबेलासम्म देख्न पाएकै थिइनँ । म यो कुरामा खुसी थिएँ । यति धेरै मान्छे मेरो बाल आँखाले पहिलो पटक देखेको थियो । तर ति मान्छेहरू आमालाई देखेर भन्दा पनि मलाई देखेर रुनेहरू धेरै थिए । मलाई थाहा थिएन किन रोइरहेका छन् यि मान्छेहरू । मलाई लाग्थ्यो मजस्तो बच्चा त हैनन् तापनि म रोएजस्तै रुन्छन् । ठूलाठूला मान्छेहरू रुँदैनन् जस्तो लाग्थ्यो । तर रुँदा रहेछन् ।

जति म रुँदा मलाई सुहाउथ्यो तेति ति मान्छेहरूलाई सुहाएन । म रुँदा मेरो आवाज चराको आवाज जस्तै निस्कन्थ्यो तर ति ठूला मान्छेहरूको आवाज बाच्छी गुमाएपछि रोएको निल गाई बाँ बाँ गरेर रोएजस्तै रुन्थे । भनौँ कि जस्तो पनि लाग्थ्यो । तपाईहरू नरुनु । तपाईहरूले रोएको पटक्कै सुहाएन । मलाईजस्तै रुन पनि आएन । म त चराजस्तै रुन्छु । मलाई छुने ति मान्छेहरूको हत्केला खस्रा लाग्थ्यो । तर आमाको ठेला उठेको हात मलाई कपासजस्तै नरम लाग्थो ।

मेरो कलिला गाला नछोए हुन्थ्यो जस्तो लाग्थ्यो । तर मुसार्थे । माया गरेकोजस्तो मात्रै गर्थे । किन किन मलाई तिनीहरूको हात बालुवाजस्तै खस्रा लाग्थे । तेतिबेला ति मान्छेहरूले नरोऊ बाबु भने । रो जति सक्दो रो यो रुने समय हो भनेनन् । अनि तिमी किन रोयौ बाबु भनेर कसैले भनेनन् । अझैँ पनि मेरो मनमा यस्ता प्रश्नहरू खेलिरहेका हुन्छन् हृदयको मैदानमा । आँसुका ढिकाहरूले चुट्नु सम्म चुट्छ छाती ।

मलाई रुनु पर्छ भनी हौसला पाएको भए म अझ लामो समयसम्म रुन्थेँ हुँला । कसैले सोधेनन् तिमी किन रोयौ भनेर । यदि सोधेको भए भनिदिन्थे ‘आमाको दुदु खाने ।’ सायद यो परिस्थिति भइदिएको भए मेरो सवालको जवाफ पाउने थिइनँ होला । स्तब्ध चाहिँ हुन्थेँ । म आमाको मृत्युु भयो भनेर रोएको थिइनँ दुध खाना नपाएको चोट थियो । मृत्यु के हो ? जीवन के हो ? त्यो सानो उमेरमा परिभाषित गर्न सक्ने क्षमता ममा थिएन । म आमा भनेर रुन्थेँ। आमा हइ !  छोरा भनेर बोल्नु भएन । मेरो आवाज नसुनेझैँ चुपचाप रहनु भयो । अघि सम्म मैले बोलाउँदा हइ ! छोरा भन्ने आमा किन बोल्नु भएन ? मलाई आमाको मरण भएको भन्ने कुराको जानकारी यो मस्तिष्कले जानकारी गराएन । यदि थाहा भइदिएको भए सायद मभित्र आमालाई यस्तो प्रश्न गर्ने आँट आउँदैनथ्यो ।

यस्तो लाग्थ्यो कि मलाई नसुताइ ननिदाउने आमा मभन्दा पहिल्यै निदाउनु भयो । म पर्खिरहे । तर आमा उठ्नु भएन । चौबन्दि भित्र लुकाइराखेको दुध पनि चुसाउनु भएन। समय ढल्दै गयो मान्छेहरू रोएका अनुहार लिएर मेरो नजिक आए । कैल्यै नसमातेकाले पनि मलाई च्याप्प समातेर अंगालो बाँधे ।

मलाई यसरी आमाले अंगालो मार्दा ठूलो रूखमा ओत लागेजस्तो हुन्थ्यो । आमाले काखमा राख्दा यो आकाश मेरो आमाभन्दा सानो छ जस्तो लाग्थ्यो । आमाले छातीमा लपक्क टाँसी राख्दा सिरक ओडेको भन्दा न्यानो हुन्थ्यो । तर तिनीहरूको अंगालोले घामपानी छेक्न नसक्ने पात नभएका बुढो रूख जस्तै लाग्थ्यो । म जन्मदा यत्रो मान्छेहरूको भिड पक्कै थिएन । आज जस्तो कोही रोएनन्। मैले कपडामा सु गर्छु भनेर कसैले काखमा राख्न चाहेनन् तर आज चाहन्छन् ।

आज मेरो आमा निदाउनु भएको छ हिजोजस्तै । तर आज हिजोजस्तै निदाउँदा किन यतिका मान्छे यो आगनमा थुप्रिए थाहा थिएन । आज थाहा पाएजस्तै। मलाई छोएर दयाको भाव देखाउनेहरू थुप्रै थिए । म निदाउँदा कसैको आँखामा आँसु हुँदैनथ्यो तर आमा निदाउँदा उपस्थित सबैको आँखामा आँसु जमेको थियो । लाग्थ्यो तिनीहरूको आँखामा आँसुको पोखरी रहेछ । आँखाको नानी डुङ्गाजस्तै तैरिँदै थियो । आँसुको बहाव बडेर डुङ्गा डुब्दैछ। हुँदाहुँदा यौटा धुन बज्यो । आजजस्तो बुझ्ने भइदिएको भए भन्ने थिएँ शोकमा बज्ने धुन ।

बिलकुल फरक धुन थियो । कस्तो अचम्म एउटै शङ्खको पनि दुइटा धुन । मान्छेको जस्तो देखाउने दाँत र चपाउने दाँतजस्तो । किनकि पुजापाठमा दोहोरो बज्थ्यो तर त्यो दिन एकोहोरो बजेको थियो । किन यस्तो धुन बज्यो थाहा भएन ।

थाहा नहुनु ठूलो कुरा पनि हैन । म सानै थिए मात्र ३ बर्षको । अघि पछि घरमा पुजापाठ गर्दा दोहोरो शङ्ख बज्दा म खुसी हुन्थेँ तर त्यो दिन म खुसी हुन सकिनँ। शङ्ख एकोहोरो बजेको थियो । आमा मेरो चित्कार सुनेर उठ्नु भएन ।

म आमाको दुदु खाने । यत्रो बेरसम्म आमा उठ्नु भएन उठाउनुन । नउठ्ने हो भने म कट्टी भनी दिन्छु के । मैले यति भनेपछि बाबाले भन्नु भो ( बाबु स्वर्ग जाने बेला निदाउनु पर्छ । उठ्नु हुँदैन बाबु नत्र भगवान रिसाउनु हुन्छ । मैले पनि स्वर्ग जाने इच्छा प्रकट गरेँ । बाबाले रुँदै भन्नु भो बाबु छोरा तिमीले यस्तो कुरा गर्ने बेला भाछैन । हामी सबै एक दिन भगवानको दर्शन गर्न जानै पर्छ । चुपचाप लागेर बस् नत्र १ बाबाको नत्र शब्दले म चुपचाप बसेँ गहभरि आँसु जमाउँदै । भगवान भन्ने बित्तिकै मैले सोधि हालेँ बाबा भगवानको घर कहाँ छ रु तर बाबाले यो प्रश्नको जबाफ दिनु भएन । खै किन हो आजसम्म पनि यो प्रश्नको जवाफ पाउन सकेको छैन ।

आमालाई पहिलो पटक आफ्नै आँखाले देखेँ फूलमालाले सजाएको । यतिका फूलका गुच्छा त हाम्रो करेसा बारीको बगैँचामा पनि थिएन । आमाको शरीरमा आज यति धेरै फूलमाला भए । किन होलीमाजस्तै अबिरले शरीर रंगाएका हुन् ?, थाहा थिएन । बाबालाई सोध्ने दुस्साहस पनि गरिनँ किनकि सवालको जवाफ पाउने स्थिति थिएन । म आमालाई हेर्दै थिएँ । हेर्दाहेर्दै आमालाई बाँसको झोलुङ्गोमा बोकेर हरे राम ! हरे राम ! भन्दै लगे विरानो बस्तीतिर । जहाँ अचेल वनमारा फुलिरहेका छन् । बाबाले भन्नु भाको स्वर्गको घरमा जाँदा यसरी नै जानु पर्छ रे ।

आमा स्वर्ग गएपछि घर पनि शुन्य भयो । हाम्रो घरै अगाडि घना जङ्गल छ । त्यही जङ्गलमा चराहरू कराएको आवाज घरैबाट सुनिन्थ्यो । तर त्यस दिन चराहरू कराएनन् । सायद मलाईजस्तै चरालाई पनि मेरो आमा स्वर्ग गएको मन परेन ।

साँझपख आमासँगै गएका मेरा दाइ र छिमेकी मान्छेहरू निन्याउरा अनुहार लिएर फर्किए । दादाहरूको टाउकामा कपाल थिएन । शरीरमा सेता कपडाले बेरेका थिए । पैतालामा चप्पल थिएन । मैले बाबालाई सोधे ( बाबा आमा खोई रु किन नआउनु भको ? मलाई दुदु खान मन लाछ । यति के सोधेको थिएँ बाबा मेरो कुरा सुनेर रुन पो थाल्नु भयो । मलाई आमाको याद आएजस्तै बाबालाई पनि याद आउँदो रहेछजस्तो लाग्यो । बच्चा त हुँ । दादाहरूकोजस्तै कपाल नभएको टाउको बनाउन मन लागेर सोधेँ ( बाबा मेरो पनि कपाल ख्वील्याइदिनुन रु मलाई दादाकोजस्तै कपाल नभएको टाउको बनाउन मन छ । बाबाले मेरो कलिलो गाला मुसार्दै भन्नु भो हुन्न बाबु ! तिमी सानै छौ ।

समय मेरो अघिअघि दौडियो, म पछिपछि दौडिएँ । म पनि हुर्कँदै आएँ । आमा भगवानको घर गएको हैन भन्ने पनि थाहा भयो । आमा सपनामा बाहेक कहिल्यै नआउने गरी जानु भएको रहेछ भन्ने कुरा पनि थाहा भयो । समय बलवान हुँदो रहेछ भन्ने पनि थाहा भयो । कस्तो अचम्म त्यै समय जन्माउछ, हुर्काउछ, बढाउछ अनि त्यही समय काल बनेर आउछ र आफैँले जन्मदिएको प्राणीलाई मार्छ । अनि मलाईजस्तै बाल टुहुरो बनाउँछ । कहिल्यै नथाक्ने घाउ बनाई दिन्छ । म आमा नभएर रोइरहेको छु ।

एकाध मान्छेहरू यस्ता छन् जग्गा आफ्नो नाउमा नामसारी नहुन्जेल माया गरेको बहाना पारेर लाउन खाना दिन्छन् । जब आफ्नो स्वार्थ पूरा हुन्छ तब बाआमालाई बृद्धाआश्रामा पुर्याउछन् । म मलाई जन्म दिने आमा मेरो साथमा नभएर रोइरहेको छु । आमा साथै हुने छोराहरू आमाको मृत्यु किन भएन भनेर रोइरहेका छन् । नपत्याए सोध्नुहोस्।

बुबाआमालाई पाल्न नसकेर हुत्याउँदै बृद्धाश्रममा पुर्याउने छोरा बुहारीलाई । सायद तिनीहरूले सवालको जवाफ दिन सक्तैनन् । म सानै छँदा बाबाले भन्नु भएको थियो । बाबु अब तिम्रो आमा दिनमा घाम बनेर उदाउछिन् । रातमा जून र तारा बनेर झुल्किन्छिन् । आज पनि हेरिरहनु भएको होला कतै पहरामा उभिएर । सपनामा जब आमा आउनु हुन्छ । मलाई आमा विपनामा देखेजस्तै लाग्छ । अझै पनि मलाई बच्चाजस्तै ठानेर मेरी आमा काखमा राखेर भन्नु हुन्छ मेरो बाबुलाई केही नहोस् नुहाउँदा केस नझरोस् । हिँड्दा ठेस नलागोस् । भगवान दाहिना हुन् यस्तै यस्तै आशिर्वाद दिनुहुन्छ । प्रत्येक दिन, प्रत्येक रात जब म निदाउछु । तर पनि आमा विनाको जीवन मरेको लासजस्तै लाग्छ । त्यो दिनको त्यो दृश्य अझै पनि आँखामा नाचिरहेको छ । तेतिबेला आमालाई सेतो कपडा र पहिले कपडाले ढाकेर किन लगेका हुन् भनेर प्रश्न गर्ने आँट गरिनँ । मलाई याद छ म रुँदा आमाले कोक्रोमा सुताउनु हुन्थ्यो । म प्राय कोक्रोमै निदाउँथे । तर हिजो अस्ति आमा यति लामो कोक्रोमा सुतेको देखेकै थिइनँ । तर त्यो दिन रहरले हो या बाध्यताले आमा लामो कोक्रोमा सुत्नु भयो । म छोटो कोक्रोमा सुतेँ । त्यसै दिनदेखि आमा र म फरक फरक तरिकाले निदायौ । त्यो दिनदेखि आमाले छोरा भनेर कैल्यै बोलाउनु भएन । त्यो अचम्मको कोक्रोमा बोकेर लगेदेखि आज सम्म फर्केर आउनु भएन । मात्रै सम्झनामा रहे तीन दिनहरू।

दुई दिदी र जेठो दाइको विहे भइसकेको थियो । उहाँहरूको विहे कतिको रमझम भयो मलाई याद छैन तर माइला दाइको बिहे भने मलाई पुरै याद छ । आमा बित्नु भएको केही वर्षमा माइला दाइ राजुको विहे भयो । घरमा आफन्तहरूको आउने क्रम जारी थियो । घरमा सबै पाहुनाहरू खुसी देखिन्थे । कोही खाना पकाउँदै थिए । कोही नाच्दै थिए । म आमाको फोटो हेरेर बन्द कोठा भित्र रुदैँ थिएँ । आमा भइदिएको भए त्यसरी छमछम कम्मर मर्काउँदै नाच्नु हुन्थ्यो होला भन्ने पनि लागि रह्यो ।

दाइको विहे भएको तीन दिनपछि म दाइ र माइली भाउजू सँगै सुत्यौ । म दाइ भाउजुको बिचमा सुतेँ । बेलुका मध्यरात थियो होला म निद्रामै ‘आमा ! आमा !’ भनेर तिनै माइली भाउजुको ब्लाउजको टाँक खोलेर दूध चुसेछु । जुन भाउजू भर्खर मेरो घरमा मेरो भाउजु बनेर आउनु भएको थियो ।

अहिले सम्झँदा भाउजुलाई कति लाज लाग्यो होला रु अहिले पनि भाउजुले त्यो दिन सम्झेर भन्नू हुन्छ बाबू मैले तपाईंलाई धेरै माया दिएर ठूलो बनाएको हुँ । हुन पनि हो मेरो धेरै गल्तिहरू भाउजुले सहनु भएको छ । म चारै दाजुभाइ र दुई दिदी भाउजुहरू, मेरो हजुरआमा र सानीआमाको मायाबाट हुर्के । बाबाले दुख गरेर जवान बनाउनु भयो । लब यु बाबा । लब यु मेरो जिन्दगी ।

समयले मेरो जिन्दगी नाप्दै गयो । गोडाहरू अगाडि बढ्दै गएँ । प्रत्येक वर्ष वसन्तहरू थपिँदै गएँ । स्कुल जाँदा स्कुलबाट घर आउँदा घरको मुल ढोकैमाथि फोटो हेर्थेँ । जब यो आँखाले आमाको ब्ल्याकिङ ह्वाइट फोटो देख्थ्यो तब आँखाबाट आँसु खस्थ्यो। यो त दैनिकि नै थियो मेरो । क्याम्पस पढ्दा पढ्दै जागिरको सिलसिलामा नेपाली सेनामा भर्ना भएँ । तालिम त्रिशुली मैथली शिविरमा थियो । म ६ गुल्ममा परेँ । तालिम सुरु भयो । शिक्षकहरू भाग्यबस मिलनसार नम्र स्वभाव भएको पाएँ । कहिले कहीँ पेलिनु पर्दा पनि आमाको खुब याद आउथ्यो । अझै आफुलाई अहिले पनि बच्चै छु जस्तो लाग्छ । त्यतिबेला तालिममा जिउ थाकेको हुन्थ्यो । जिउ थाक्दा आमाको सम्झना आउँथ्यो । सानो हुँदा आमाले तेल लगाइदिएर मालिस गरिदिएको खुबै याद आउँथ्यो । ९ महिनाको अन्तिम दिन यानिकी तालिमको अन्तिम दिन घरबाट सबै हातमा फुलमाला र अबिरको बट्टा लिएर बाआमाहरू आए । मेरो बुबा र राजकुमार भिनाजु कान्छा भिनाजुको कान्छा भाइ( जसले मलाई जागिरे बनाइदिनु भयो) आउनु भएको थियो । आमा हुनुहुन्न थियो आउनु भएन । मन रोइरह्यो । जोडा राजु नेपालीको आमा आउनु भएको थियो उहाँले मपनि आमा नै हुँ भनेर फुलमाला र अबिर लगाइदिनु भयो । मेरो भिनाजु र बुबाले पनि माला र अबिर लगाइदिएर आशिर्वाद दिनु भयो । म जागिरे त भएँ तर आमाले मेरो कमाइ खाना पाउनु भएन । आज पनि यहि कुराले दुखाइ रहन्छ ।

जागिर खाएको एक वर्ष पछि आफ्नै विहे गर्ने बेला भइसकेछ । आफ्नै बिहेको दिन थियो । घरमा कमेरो र रातो माटोले रंगिन थियो । आमाको वर्ष दिनको काममा पनि घर यस्तै रंगिन थियो । मलाई त्यस दिन पनि त्यो रंग पटक्कै मन परेको थिएन । भाउजुहरूले घरलाई जति सिङ्गारे पनि आमाले जसरी सिंगारेजस्तो लागेन । पाहुनाहरू आइरहेका थिए । मावलाबाट मामा माइजुहरू आए । मलाई हेरेर भने दिदी हुनु भएको भए यो घर अझ कति धेरै उज्यालो हुन्थ्यो । मन थामिएन म रोएँ ।

विहेभरि आमाको अभाव खड्की रह्यो । आजपनि आमाको अभाव खड्की रहेको छ । सिला पुज्ने दिन थियो । ब्राह्मणले अनेक कथा सुनाउन थाल्नु भयो । म आमाको तस्बिर नियाल्दै थिएँ । जब पैसा राखेर सानीआमा  (सानी आमालाई म सानीआमा भन्दिनँ आमा नै भन्छु) को पाउँ ढोग्न खोज्दा आमा भनेर भक्कानिएर रोएँ । त्यतिबेला बेला लाग्यो मलाई जनमदिने आमा मजस्तै जीवित भइदिएको भए यसरी पाउँ ढोग्थेँ ।

अझैपनि लाग्छ आमाको पाउँ ढोग्न पाइनँ । सबैले सम्झाउन थाल्नु भयो । मन किन सम्झन्थ्यो र तिमी बच्चा हैनौँ भनेर सबैले भन्नू भयो । म अझैँ पनि आफुलाई ठूलो भएको जस्तो लाग्दैन । समय बित्दै गयो पिडाहरू थपिँदै गए । पोखरीमा पानीको बहाब घट्ने बढ्ने हुन्छ तर मेरो जीवन पिडाहरूले झन्झन् थिच्दै गयो । आमालाई सपनामा कहिल्यै देख्न पाएको थिइनँ । हरेक दिन भगवान पुकारेर भन्थेँ । हे ईश्वर आमालाई सपनामै भएपनि पठाइदेऊ । एक न एकदिन त ईश्वरले पनि मान्नु पर्ने दिन आउँदो रहेछ । म थकित थिएँ त्यो दिन म चाँडै सुतेँ । आमा पुकार्दा पुकार्दै निदाएछु । आमा सपनामा आउनु भयो । म निद्रामै रोएछु । आमा ! आमा !! भनेर छट्पटाएछु । मसँगै थिइन् मेरी उनी पनि । उनी पढिरहेकी रहेछिन् आधा रातसम्म । उनीले किन रोएको भनेर मलाई झकझक्याउँदै निद्राबाट ब्युँझाइन् । र भनिन् किन रोएको आमा ! आमा !! भन्दै रु जवाफ दिनै सकिनँ झन् बर्र आँसु झरिरह्यो । त्यो रात त्यसरी नै बित्यो जीवन सम्झेरै । बिहानै भाउजुको घर गएँ । भाउजुलाई बेलुकाको कुरा सुनाएँ । माइली भाउजु कुरा सुनेर रुनु भयो । तिनै माइली भाउजुले आफ्नो सासुनै देख्न र चिन्नसम्म पाउनु भएको थिएन । उहाँले भन्नू भयो देवरबाबु ! नुहाएर दियोमा बत्ति बाल्नु । भाउजुले भनेजस्तै गरेँ । जुन दिनदेखि आजसम्म आमाको सपना देखेको छैन । कहिले कहिँ लाग्छ बरू दियोबत्ति नबालेको भए आजसम्म आमा प्रत्येक दिन सपनामा आउनु हुन्थ्यो होला ।

म ३२ वर्ष भएँ । आमालाई नदेखेको नभेटेको २९ वर्ष भयो । रोएको पनि २९ वर्ष भयो । मेरा आँखाबाट खसेका आँसुहरू जम्मा गरेर राखेको भए यो पृथ्वी डुबाउने पानी भैसक्थ्यो । हिजो बेलुकादेखि मन भारी थियो । आँखाभरि आँसु थियो । सिरानीमा आमाको तस्विर थियो । म बोल्थेँ । तस्बीर बोल्दैन थ्यो ।

आमा हुँदाको जस्तो नहुँदो रहेछ जीवन पनि । असहज मात्रै हुँदो रहेछ । आमाको मृत्यु पछि सहज कहिल्यै भएन बाँच्न पनि । सम्झनामा फोटो छ । आवाज छैन । घर थियो त्यो पनि पापी भुकम्पले भत्काइदियो । मात्रै असहताले बाँचेको जिन्दगी छ । आमा हुँदाको जस्तो खुसी आँखाले पनि देख्दो रहेनछ । खोलाहरू छन् । जो आफ्नै गतिमा दौडिन्छ । म छु आफ्नै गतिमा । गतिहरू कहिल्यै सरल भएनन् । मोडहरू छन् । पार गर्नु पर्ने बाध्यताहरू धेरै छन् । तर आमा हुँदाको जस्तो सजिलो नहुँदो रहेछ ।

आज आमा भइदिएको भए कामले थाकेर आउँदा घरमा तेल तताएर राख्नु हुन्थ्यो । भोक लाग्दा भोक मेटाइदिनु हुन्थ्यो । आमाले आफुलाई बिर्सनु हुन्थ्यो होला मेरो लागि । म गलत बाटोमा हिँड्दा गालि गर्नु हुन्थ्यो होला । मलाई धेरै सुधार्नु हुन्थ्यो । जब मलाई दुख हुन्छ आमाको याद आउँछ । जब सुख हुन्छ आमाको याद आउँछ । आमालाई याद गरिरहन केहिले पनि छेक्दो रहेनछ । किन कि आमा हुन् । जसले आफु मृत्युसँग जुधेर जन्म दिनु हुन्छ । आफु खाना बिर्सनु हुन्थ्यो सन्तानको लागि । आमा नभएदेखि मन त्यसै भारी भारी भएको हुँदो रहेछ ।

आमा !
हजुर सपनामा भए पनि आइरहनुस्
र छोरा भनेर बोलाई रहनुहोस्
मलाई हजुरको आवाज सुनिरहन मन छ ।

हजुर यसरी नै आइदिनुस् साँझमा झैँ दिनमा पनि
र आएपछि फर्कि नजानू आएको बाटो
हजुर नभएको दिनदेखि मेरो घर घरजस्तो लाग्दैन
आमा !
तपाईंले यो छोरालाई पनि
किन सँगै लिएर जानू भएन रु
आमा ! भन्नू त रुनकै लागि भएपनि
म हजुर नभएको यो पृथ्वीमा
अझैँ कति वर्ष बाँच्नु पर्छ ?

 विक्रम पवन परियार

गीत, गजल र कवितामा कलम चलाइरहेका परियारकाे `जलेकाे मुटु´ गजल सङ्ग्रह - २०६८, `माैन सालिक´ खण्डकाव्य - २०७२ र आधा दर्जन गीतहरू बजारमा आएका छन्

प्रतिक्रिया दिनुहोस्