Logo

लाइभ अपडेट : कोरोना भाइरस

विश्वमा कोरोना भाइरस
मृत्यु
५४०,६७७
संक्रमित
११,७४०,१००
निको भएका
६,६४२,७७१
नेपालमा कोरोना भाइरस
मृत्यु
३५
संक्रमित
१५,९६४
निको भएका
६८११

नेटबिनाकाे एक रात




कुरा एक साँझको हो जुुन साँझमा मेरो मोबाइलमा कनेक्ट भएका दुुबै वाइफाइ चलेनन् । अचम्म लाग्यो सधैँ दुुबै चल्थे । एउटाको नेट ढिला चल्दा मैले अर्को कनेक्ट गराएर चलाउँथे । तर त्यो दिन किन चलेनन् मलाइ थाहा भएन । हुुनसक्छ मलाइ नेटबिनाको जीवनबारेमा अवगत दिन हो कि ? बाँकी कुरा राम जाने ।

मोबाइलमा भएको ह्याकर एप्लिकेशनले डब्लुपीएस डब्लुपीए भएको वाइफाइ ह्याक गर्न खोजेँ । बल्ल बल्ल दुुईटा त भेटाएँ तर दुबै कनेक्ट हुुन सकेनन् । अरु दुुई चारजनाले पनि डब्लुपीएस डब्लुपीए खुला राखेको भए कतै कनेक्ट हुुन्थ्यो कि ? छिमेकीहरुलाई एकचोटि गाली गर्न मन लाग्यो । वाइफाइ वन वफ गर्दै कति पटक मोबाइल राखेर किताब हेरेँ त्यसको हिसाबकिताब म यता गर्न चाहन्न ।

रातको ९ः३० बजिसक्यो । पसल पनि बन्द । नत्र पसलबाट रिचार्ज गरेर नेट चलाउन हुन्थ्यो । नेपाल टेलिकमले दिने सापटी पनि लिएँ । अगिल्लो पटक घर जाँदा सापट लिएर चलाएको थिएँ । पछि भने मैले फेरि क्यापिटल लेटरमा स्टार्ट लेखेर १४७७ मा पठाइ सापटी सेवा सुचारु गरेँ ।

नाथे सापट लिएकोले कतिबेर चल्थ्यो र ? डाटा सेभिङ्ग अन गर्न भुलेछु । एकैछिनमा विभिन्न एप्सकाे नोटिफिकेसनले लिएको सापटीले लामो समय चल्न सकेन ।

एक मिनेट नहुँदै मोबाइलको बारमा देखाउने डाटा काउन्ट बाइट्समा चलिरहेको थियो । लौ खतम । बाइट्समा चल्नेबित्तिकै टेलिकमले मेसेज गर्यो । तंपाइले यति रुप्पको सापटी सेवा लिइसक्नुु भएको छ । रिचार्ज गर्दा यति रुप्पे कट्ठा गरिनेछ । झनक्क रिस उठ्यो । राम्रोसँग चलाउन नपाउँदै रिचार्ज गर भन्दा । अनि क्यापिटल लेटरमा स्टोप लेखेर १४७७ मा पठाएँ । सापटी सेवा बन्द भएको छ भन्दै मेसेज गर्यो । मोबाइल फालेर किताब हेर्दे थिए । मोबाइलमा मेसेज आयो । तेरो नम्बर वन वे वारमा छ भनी । तनाब भयो । अब भोलि बिहानै रिचार्ज नगरि हुुँदैन । टेलिकम पनि कति बाठो ? एकरात पनि पर्खिन नसक्ने । हुन त त्यसै त्यति ठुुला भवन कसरी बनाउँला र ? नेपालकै टन्न पैसा कमाउने संस्थानमा जो पर्दछ ।

यति गरुन्जेलसम्म ११ बजिसकेको हुुन्छ । सुुत्नेबेला भइसक्यो अहँ अझै वाइफाइ चल्छ कि भनेर वाइफाइ अन गरे । अहँ चलेन । त्यसपछि सुुत्न कोशिस गरेँ । मरिगए निद लागेन । दायाँ, बायाँ कोल्टे फेरेँ अहँ सकिएन । फेरि उठे र कुुनै वाइफाइ ह्याक हुुन्छ कि भनेर एप्लिकेसन खोलेँ । के हुुन्थ्यो र भएन । अनि फेरि चलाइराखेको वाइफाइ विचार गरेँ । दुबै बाइट्समा चलिरहेका थिए । निद लाग्दैन नेट चल्दैन किताब पढ्न जाँगर छैन । अब के गर्ने ? दिनमा भए कतै निस्किन हुन्थ्यो । सारै फसादमा परियो ।

यताउता गर्दा रातको १२ बजिसकेछ । अब त जसरी भएपनि सुुत्नपर्छ । भोलि खानेपानी आउने पालो हो । बर्खाबेलामा भर हुुँदैन । आएको बेलामा भरेर जार किन्ने पैसा जोगाइ चिकेन खानुुपर्छ । मोबाइलको प्लेलिस्टमा भएको स्लिपिङ मुडमा भएका केही थान गीतहरु बजाएँ अनि सुत्न कोशिस गरेँ ।

कोशिस गरेको आधा घन्टा नबितेसम्म मलाइ निद लाग्दैन । विगत दुुई वर्षदेखि यहीं समस्याबाट ग्रसित थिएँ । मेरो एकजना साथी थियो जो पल्टेको पाँच मिनेटमा नै निदाउँथ्यो । उसको निद देखेर म आफै दङ्ग परेको थिएँ । मेरो सर्कलमा भएका साथीहरुमध्ये चाँडो उ नै निदाउँथ्यो । अरुलाई पनि मलाई झैँ आधा घन्टा लाग्थ्यो ।

बिहान छ बजेर तीस मिनेट जाँदा अलार्म बज्यो । आधा घन्टा पर सारेर सात बजे उठेँ । सिरानमा भएको मोबाइल झिकेँ । मोबाइल शिरानमा राख्नुहुुन्न भन्ने पढेपनि मैले भने शिरानबाट हटाउन सकेको थिएन । वाइफाइ खोलेँ । ठ्याक्कै १२ घन्टापछि चल्यो । त्यो पनि एउटा होइन दुईवटा नै । ट्विटर, इन्स्टा र फेसबुकको नोटिफिकेसन चेक गरेँ । दुई तीनवटा मेसेजको रिप्लाई दिएँ ।

म एकैछिन सोंचमग्न भएँ । एकदिन नेट नचल्दा यति गाह्रो हुन्छ ? के हामी पहिलादेखि नै यस्तै थियौँ ? इन्टरनेटतिर यति धेरै झुकाव किन ? के हामीले प्रविधिको बढी प्रयोग गरिहेका छौँ ? यस्ता खालका प्रश्नहरू मेराे मनमा खेलिरहे । यो खालको समस्याबाट ग्रसित भएको सायद ममात्र होइन होला । अहिले धेरैजना यसको शिकार भएका छन् । जो केही क्षण पनि बिना इन्टरनेट बाँच्न सक्दैनन् । इन्टरनेट बिनाको जीवन अब हामीले कल्पना गर्न सकिंदैन । यो थाहा भएकै कुरा हो । तर इन्टरनेटप्रतिको लगाव भने कमी गर्नु पर्दछ । बरु हामीले नेट नभएको समयमा आफूलाई किताब पढेर व्यस्त गराउन सकिन्छ ।

रातभर वाइफाइ ह्याक गर्ने चक्करमा ब्याट्री त तीस प्रतिशतमा पुगेछ । अनि मोबाइल चार्जमा राखेर म नित्यकर्मतिर लागेँ ।

प्रतिक्रिया दिनुहोस्